دانلود ppt پاورپوینت تک یاخته های روده ای و گوارشی کمیاب و عالی

آشنایی با تک یاخته های روده ای و گوارشی، دنیایی پنهان اما پر اهمیت در سلامت انسان را پیش روی ما می گشاید. این میکروارگانیسم ها، که برخی همسفره و بی ضرر و برخی دیگر عامل بیماری هستند، نقش مهمی در اکوسیستم پیچیده روده ایفا می کنند. شناخت دقیق این موجودات و نحوه تعامل آنها با بدن، برای تشخیص و درمان بیماری های مرتبط ضروری است.

سوش های مختلف آنتامبا هیستولیتیکا (Entamoeba histolytica) از نظر بیماری زایی با هم متفاوت هستند. برخی از سوش ها، تنها باعث ایجاد علائم خفیف می شوند، در حالی که برخی دیگر می توانند باعث ایجاد بیماری های شدید و حتی مرگبار شوند. چرخه ی زندگی این انگل، شامل مراحل مختلفی است که از ورود کیست به بدن آغاز شده و با تکثیر و انتشار تروفوزوئیت ها ادامه می یابد.

تروفوزوئیت آمیب ها در محیط خارج از بدن به سرعت از بین می روند، اما کیست ها می توانند برای مدت طولانی در آب و خاک زنده بمانند. همه گیر شناسی این بیماری نشان می دهد که مناطق با بهداشت پایین و دسترسی محدود به آب سالم، بیشترین میزان ابتلا به آمیبیازیس را دارند. منبع اصلی عفونت، مصرف آب و غذای آلوده به کیست های انگل است.

آسیب شناسی آمیبیازیس، نشان دهنده تاثیرات مخرب این انگل بر بافت های بدن است. شایع ترین مکانهای ابتلای اولیه، روده بزرگ و کبد هستند. کبد معمول ترین عضو مبتلا در آمیبیازیس خارج روده ای است. مقاومت به این بیماری، بستگی به ایمنی ذاتی و اکتسابی فرد دارد. ضایعه اولیه در روده، عبارتست از یک ناحیه نکروتیک نازک که می تواند به مرور زمان گسترش یافته و باعث ایجاد زخم های بزرگتر شود.

ضایعات ناشی از آمیبیازیس ممکن است از یک زخم کوچک آغاز شده و به مرور زمان به زخم های بزرگ و عمیق تبدیل شوند. تغییرات بافت شناختی در این ضایعات، شامل نکروز، التهاب و حضور تروفوزوئیت های انگل است. توان آمیب ها در انهدام نوتروفیلها، یکی از مکانیسم های دفاعی آنها در برابر سیستم ایمنی بدن است.

عوارض آمیبیازیس روده ای می توانند شامل خونریزی، سوراخ شدن روده و گسترش عفونت به سایر اعضای بدن باشند. در موارد آپاندیسیت آمیبی، انگل می تواند باعث ایجاد التهاب و عفونت در آپاندیس شود. گرانولوماهای آمیبی، توده های التهابی هستند که در پاسخ به عفونت انگل در روده تشکیل می شوند. گرانولوم آمیبی یا تومور کاذب آمیبی، می تواند با تومورهای سرطانی اشتباه گرفته شود.

در ارزیابی بافت شناسی گرانولوم ها، وجود کلاژن و سایر اجزای بافت همبند، نشان دهنده تلاش بدن برای ترمیم بافت آسیب دیده است. گرانولومها اغلب در سکوم و سیگموئید، که محل های شایع ابتلا به آمیبیازیس هستند، تشکیل می شوند. شایعترین عضوی که در آمیبیاز سیستمیک درگیر می شود، کبد است. آبسه های اولیه ی کبد، می توانند ناشی از گسترش انگل از روده به کبد باشند.

همزمان با افزایش اندازه ی آبسه در کبد، علائمی مانند درد شکم، تب و بزرگ شدن کبد ظاهر می شود. تقریبا ۸۵ درصد آبسه ها محدود به لوب راست کبد هستند. شایعترین علت مرگ در آمیبیاز، پریتونیت است که ناشی از سوراخ شدن روده و انتشار عفونت به حفره شکم است. آمیبیازیس ریوی، اگرچه چندان شایع نیست، اما می تواند باعث ایجاد آبسه های ریوی شود.

آبسه های ریوی اغلب به طور ثانویه و در نتیجه گسترش عفونت از کبد به ریه ها ایجاد می شوند. واژینیت زخم شونده، یکی دیگر از عوارض نادر آمیبیازیس است که در اثر گسترش انگل به واژن ایجاد می شود. نشانه شناسی آمیبیازیس، بسته به محل و شدت عفونت، متفاوت است. دوره نهفته آمیبیازیس حاد روده ای، معمولا بین چند روز تا چند هفته است.

در آمیبیازیس مزمن، علائم ممکن است خفیف و غیر اختصاصی باشند و تشخیص بیماری را دشوار کنند. شایعترین و نیز خطرناکترین عارضه ی آمیبیازیس، گسترش انگل به سایر اعضای بدن، به ویژه کبد و ریه ها است. تشخیص آمیبیازیس، بر اساس شناسایی انگل در نمونه های مدفوع یا بافت انجام می شود. تشخیص آزمایشگاهی با شناسایی میکروسکوپی انگل، روش اصلی تشخیص این بیماری است. آزمایش مدفوع به روشهای مختلفی صورت می گیرد که هدف آنها، شناسایی تروفوزوئیت ها و کیست های انگل است.

خصوصیات مدفوع در آمیبیازیس رودهای، می تواند شامل وجود خون و مخاط باشد. اسهال خونی باسیلی، یکی از علائم شایع آمیبیازیس است. انگل در مدفوع آبکی، به راحتی قابل شناسایی است. احتمال یافتن کیست در مدفوع، در مراحل مزمن بیماری بیشتر است. آزمایشات سرولوژیک IHA و ELISA، می توانند برای تشخیص آمیبیازیس خارج روده ای مورد استفاده قرار گیرند.

درمان آمیبیازیس، شامل استفاده از داروهای ضد انگلی است که به طور خاص بر روی آمیب ها اثر می گذارند. پیشگیری از آمیبیازیس، شامل رعایت بهداشت، شستشوی کامل دست ها و مصرف آب و غذای سالم است. با رعایت این نکات ساده، می توان از ابتلا به این بیماری جلوگیری کرد و سلامت روده را حفظ نمود.