دانلود ppt پاورپوینت لوازم گازسوز و تخلیه محصولات احتراق کمیاب و عالی

مقدمه ای بر لوازم گازسوز و تخلیه محصولات احتراق، موضوعی حیاتی در ایمنی ساختمان و بهداشت محیط زیست، پیش روی شماست. لوازم گازسوز، با تنوع گسترده در کاربرد و طراحی، نیازمند رعایت دقیق اصول نصب و بهره برداری صحیح هستند تا از خطرات احتمالی ناشی از احتراق ناقص و انتشار گازهای سمی جلوگیری شود. در این میان، تخلیه مناسب محصولات احتراق نقش کلیدی در حفظ سلامت ساکنین و افزایش راندمان دستگاه های گازسوز ایفا می کند.

علائم هشدار دهنده ناشی از مسمومیت منواکسید کربن شامل سردرد، سرگیجه، تهوع، ضعف عضلانی و تنگی نفس است. در صورت مشاهده این علائم، باید فورا محیط را ترک کرده و به هوای آزاد رفت.

افزایش منواکسید کربن و کربوکسی هموگلوبین خون، نشان دهنده شدت مسمومیت است. در این حالت، آسیب های جدی به قلب و مغز وارد شده و احتمال مرگ افزایش می یابد.

آمار جهانی نشان می دهد که سالانه تعداد زیادی از افراد بر اثر مسمومیت با منواکسید کربن جان خود را از دست می دهند. این آمار، ضرورت توجه به ایمنی لوازم گازسوز و سیستم های تهویه را دو چندان می کند.

طبقه بندی لوازم گازسوز بر اساس تامین هوای احتراق و تخلیه محصولات احتراق به سه گروه اصلی تقسیم می شوند: گروه A، B و C. هر گروه، ویژگی های خاص خود را داشته و نیازمند رعایت الزامات ایمنی متفاوتی است.

لوازم گازسوز گروه B، برای احتراق به هوای محیط وابسته بوده و محصولات احتراق را از طریق دودکش به خارج از ساختمان منتقل می کنند. این گروه، نیازمند تهویه مناسب محیط و نصب صحیح دودکش است.

لوازم گازسوز گروه Room Sealed C) (اتاق عایق)، از هوای بیرون برای احتراق استفاده کرده و محصولات احتراق را نیز به طور کامل به خارج از ساختمان منتقل می کنند. این گروه، کمترین خطر را از نظر انتشار منواکسید کربن در محیط داخلی دارد.

فضای نصب و تامین هوای لازم برای احتراق، از جمله مهمترین عوامل در ایمنی لوازم گازسوز است. فضای نصب باید به اندازه کافی بزرگ بوده و دارای تهویه مناسب باشد تا از تجمع گازهای سمی جلوگیری شود.

تعاریف اساسی در این زمینه شامل حجم فضا، میزان تهویه مورد نیاز و استانداردهای مربوط به نصب و بهره برداری از لوازم گازسوز است.

روش‌های تامین هوای لازم برای احتراق و تهویه شامل استفاده از دریچه های هوای آزاد، کانال های تهویه و سیستم های تهویه مکانیکی است. انتخاب روش مناسب، بستگی به نوع دستگاه گازسوز و شرایط ساختمان دارد.

ارتباط فضای نصب با هوای آزاد، از طریق دریچه ها و کانال های تهویه، باید به گونه ای باشد که جریان هوای تازه به طور مداوم برقرار باشد. شرط فضای نامحدود، به این معنی است که فضای نصب باید به اندازه ای بزرگ باشد که کمبود اکسیژن در اثر احتراق، قابل توجه نباشد.

نصب دریچه مرتبط با هوای آزاد، یکی از ساده ترین و موثرترین روش های تامین هوای لازم برای احتراق است. دریچه باید در مکانی نصب شود که جریان هوا به طور طبیعی برقرار باشد. در صورتی که بخواهیم یک آبگرمکن دیواری نصب کنیم، باید به ابعاد فضای نصب، میزان تهویه مورد نیاز و محل قرارگیری دودکش توجه ویژه ای داشته باشیم.

ارتباط فضای نصب به فضاهای مجاور مرتبط با هوای آزاد، می تواند از طریق دریچه ها، کانال ها و یا فضاهای باز انجام شود. این ارتباط، باید به گونه ای باشد که هوای تازه به طور موثر در فضای نصب جریان یابد.

دیاگرام محاسبه ظرفیت تهویه فضاهای داخلی مرتبط، ابزاری است که به کمک آن می توان میزان تهویه مورد نیاز برای یک فضای مشخص را محاسبه کرد. ارتباط داخلی فضای نصب به فضاهای مجاور به صورت مستقیم، به این معنی است که هوا می تواند بدون هیچ مانعی بین فضاها جریان یابد.

ارتباط داخلی فضای نصب به فضاهای مجاور به صورت غیر مستقیم، به این معنی است که هوا از طریق دریچه ها و کانال های تهویه بین فضاها جریان می یابد. حداقل حجم فضای نصب محصولات بوتان، باید مطابق با استانداردهای مربوطه باشد. این حجم، بستگی به نوع و ظرفیت دستگاه گازسوز دارد.

تخلیه محصولات احتراق و دودکش‌ها، یکی از مهمترین بخش های سیستم گازسوز است. دودکش، وظیفه انتقال ایمن گازهای سمی به خارج از ساختمان را بر عهده دارد. تخلیه محصولات احتراق باید به گونه ای انجام شود که از انتشار گازهای سمی در محیط داخلی ساختمان جلوگیری شود.

انواع دودکش شامل دودکش های فلزی، سیمانی و آجری است. هر نوع دودکش، ویژگی های خاص خود را داشته و برای شرایط خاصی مناسب است. ظرفیت دودکش‌های فلزی تک جداره یا سیمانی پیش ساخته، باید متناسب با ظرفیت دستگاه گازسوز باشد. انتخاب دودکش مناسب، بستگی به نوع دستگاه و شرایط ساختمان دارد.

ظرفیت دودکش‌های با مصالح ساختمانی با لوله رابط فلزی، باید بر اساس استانداردهای مربوطه محاسبه شود. لوله رابط فلزی، باید از جنس مناسب و با قطر کافی باشد. نکات مهم در خصوص استفاده از جداول ظرفیت دودکش، شامل توجه به ارتفاع دودکش، قطر دودکش و نوع دستگاه گازسوز است.

ضوابط مربوط به نصب دودکش‌ها، شامل رعایت فاصله از مواد قابل اشتعال، نصب کلاهک دودکش و اطمینان از عدم وجود انسداد در مسیر دودکش است. دودکش روکار، باید به طور محکم به دیوار متصل شده و در برابر باد و باران مقاوم باشد.

دودکش انعطاف پذیر (Flexible)، برای اتصال دستگاه گازسوز به دودکش اصلی ساختمان استفاده می شود. این نوع دودکش، باید از جنس مناسب و با قطر کافی باشد. ضرورت استفاده از لایه دودکش در دودکش‌های ساختمانی، به منظور جلوگیری از نشت گازهای سمی به داخل ساختمان است.

رابط انعطاف پذیر، باید از جنس مقاوم در برابر حرارت و خوردگی باشد. نکات مهم در استفاده از رابط انعطاف پذیر، شامل اطمینان از عدم وجود خمیدگی های شدید و عدم کشیدگی بیش از حد رابط است. دودکش وسایل گازسوز فن دار، باید به طور ویژه طراحی شده و دارای مقاومت کافی در برابر فشار و حرارت باشد.