دانلود ppt پاورپوینت پرورش زنبور عسل کمیاب و عالی

پرورش زنبور عسل یکی از مشاغل حیاتی در حوزه کشاورزی است که نقش بزرگی در گرده افشانی و حفظ تنوع زیستی ایفا می کند. این فعالیت نه تنها به تولید محصولاتی با ارزش و مغذی منجر می شود بلکه توازن اکولوژیک را در طبیعت حفظ می نماید.

در میان گونه های مختلف این حشره در سراسر دنیا گونه های زنبور درشت و زنبور ریز اهمیت ویژه ای از نظر زیست محیطی دارند. زنبور درشت که با نام علمی (Apis dorsata) شناخته می شود به دلیل جثه بزرگ و تولید موم زیاد در فضاهای باز و ارتفاعات بلند شهرت دارد.

از سوی دیگر زنبور ریز با نام علمی (Apis florea) در مناطق گرمسیری فعالیت می کند و جثه بسیار کوچکی نسبت به سایر گونه ها دارد. هر یک از این زنبورها نقش خاصی در اکوسیستم های محلی خود ایفا می کنند و از نظر تنوع زیستی برای سیاره ما بسیار ارزشمند هستند.

زنبور هندی (Apis cerana) و زنبور عسل معمولی (Apis mellifera) از نظر اقتصادی بیشترین کاربرد را در صنعت تولید عسل در جهان دارند. زنبور هندی به دلیل سازگاری با شرایط سخت اقلیمی در قاره آسیا مورد توجه قرار گرفته است و رفتارهای دفاعی خاصی در برابر آفات دارد.

زنبور عسل معمولی محبوب ترین گونه در سطح بین المللی است که به دلیل تولید عسل فراوان و قابلیت اهلی شدن انتخاب اول زنبورداران است. شناخت تفاوت های ساختاری و رفتاری این گونه ها به مدیریت بهتر کلنی ها و افزایش بهره وری در محیط های مختلف کمک شایانی می کند.

اثرات نیش زنبور بر روی بدن انسان و حیوانات می تواند واکنش های متفاوتی از حساسیت های جزیی تا دردهای شدید ایجاد کند. زهر زنبور حاوی ترکیباتی شیمیایی است که در صورت گزش مکرر باعث التهاب و قرمزی در محل ورود نیش به پوست می شود.

با این حال در بسیاری از فرهنگ ها و علوم نوین از این زهر برای مقاصد درمانی و تولید داروهای خاص نیز استفاده می کنند. آگاهی از کمک های اولیه پس از گزش برای هر فردی که در نزدیکی این حشرات فعالیت می کند یک ضرورت فنی و ایمنی محسوب می شود.

انتخاب یک نژاد زنبور عسل خوب برای شروع کار از اهمیت بالایی برخوردار است زیرا ویژگی های وراثتی مستقیما بر میزان تولید تاثیر می گذارند. یک نژاد ایده آل باید دارای قدرت زمستان گذرانی بالا و مقاومت کافی در برابر بیماری های شایع در منطقه باشد.

آرام بودن زنبورها در هنگام بازدید و تمایل اندک آن ها به بچه دهی از دیگر خصوصیات یک نژاد برتر و تجاری به شمار می رود. این ویژگی ها باعث می شود که فرد با صرف انرژی و زمان کمتر به نتایج مطلوب تری در پایان فصل برداشت دست پیدا کند.

نژادهای معروفی مانند زنبور عسل قفقازی و زنبور عسل سیاه هر کدام ویژگی های وراثتی و رفتاری منحصر به فردی را از خود نشان می دهند. زنبور قفقازی به داشتن خرطوم بلند برای جمع آوری شهد از گل های عمیق و مصرف بهینه ذخایر غذایی در طول سال شهرت دارد.

زنبور عسل سیاه که بیشتر در مناطق شمالی اروپا یافت می شود به دلیل سرسختی زیاد در برابر سرمای شدید زمستان مورد تحسین است. این نژادها پایه های اصلی اصلاح نژاد در بسیاری از مراکز تحقیقاتی جهان هستند و به بهبود کیفیت کلنی ها کمک می کنند.

نژاد ایرانی یکی از ذخایر ژنتیکی ارزشمند است که با اقلیم های متنوع و سخت فلات ایران به خوبی سازگاری پیدا کرده است. این زنبورها در جمع آوری بره موم مهارت بالایی دارند و در شرایط کم آبی و خشکسالی به خوبی دوام می آورند.

تلاش برای حفظ و بهبود این نژاد بومی می تواند پایداری تولید محصولات را در مناطق مختلف کشور تضمین نماید. زنبورداران با بهره گیری از این پتانسیل ملی می توانند در مسیر پرورش زنبور عسل به موفقیت های بیشتری در سطح منطقه ای دست یابند.

ساکنین یک کندو شامل سه گروه اصلی یعنی ملکه و زنبور نر و زنبور کارگر هستند که هر کدام وظایف مشخصی را انجام می دهند. زنبور نر تنها وظیفه جفت گیری با ملکه را بر عهده دارد و در فعالیت های جمع آوری شهد یا نظافت کندو شرکت نمی کند.

زنبور کارگر که بخش عمده جمعیت کلنی را تشکیل می دهد تمامی امور مربوط به تغذیه نوزادان و نگهبانی و تولید موم را بر عهده دارد. هماهنگی دقیق میان این سه عضو باعث می شود که کلنی به عنوان یک واحد زنده و بسیار منظم در طبیعت عمل کند.

تشخیص ملکه در میان هزاران زنبور دیگر یکی از مهارت های پایه ای و ضروری در حرفه پرورش زنبور عسل محسوب می شود. ملکه به دلیل شکم کشیده تر و ساق پاهای بلندتر معمولا با کمی دقت و تجربه از سایر ساکنین کندو متمایز می گردد.

استفاده از علایم رنگی استاندارد بر روی پشت ملکه می تواند به پیدا کردن سریع او در بازدیدهای هفتگی کمک زیادی نماید. حضور یک ملکه جوان و سالم در کندو تضمین کننده نرخ تخم ریزی بالا و افزایش سریع جمعیت برای فصل برداشت است.

تشخیص کندوی بی ملکه از روی رفتارهای غیر عادی زنبوران و صدای خاصی که از درون جعبه شنیده می شود به راحتی امکان پذیر است. در غیاب ملکه زنبورها دچار سردرگمی شده و فعالیت های منظم روزانه آن ها با اختلال و توقف جدی مواجه می گردد.

عدم مشاهده تخم های روز و افزایش بی رویه تعداد زنبورهای نر می تواند نشانه ای قطعی از یتیم شدن کلنی باشد. در این شرایط زنبوردار باید به سرعت نسبت به معرفی یک ملکه جدید یا ادغام کلنی ضعیف با یک کندوی قوی اقدام نماید.

توانایی تشخیص ساختمان کندو و نحوه به کارگیری درست لوازم مورد نیاز زنبورداری از ملزومات اصلی موفقیت در این حوزه است. یک کندوی استاندارد شامل اجزای مختلفی مانند بدنه اصلی و قاب های متحرک است که مدیریت فضای داخلی را برای انسان آسان می کند.

آشنایی با بخش های مختلف مانند درب اصلی و کفی و دریچه پرواز به کنترل بهتر دمای داخلی و تهویه هوا کمک می کند. استفاده درست از این تجهیزات باعث افزایش طول عمر ابزارها و ایجاد شرایط رفاهی بهتر برای زندگی زنبورها می شود.

شناسایی اصول تشخیص لوازم زنبورداری به فرد کمک می کند تا تجهیزات با کیفیت را از موارد نامرغوب و غیر استاندارد تفکیک کند. ابزارهای اصلی شامل دودی و اهرم فلزی و کلاه توری هستند که ایمنی فرد را در هنگام کار به طور کامل تضمین می کنند.

کیفیت موم های ورقه ای و سیم های استفاده شده در قاب ها نیز در استحکام شان ها و سلامت نوزادان نقش بسیار مهمی دارد. تهیه لوازم از مراکز معتبر و تخصصی پرورش زنبور عسل می تواند از انتقال بیماری ها و آلودگی های احتمالی به محیط کار جلوگیری کند.

اقدامات مهم در فروردین ماه شامل بازدیدهای دقیق بهاره و بررسی وضعیت آذوقه باقی مانده برای شروع رشد سریع کلنی است. با افزایش تدریجی دما در اردیبهشت ماه فعالیت زنبورها برای جمع آوری شهد به اوج می رسد و نیاز به فضای بیشتر در کندو پیدا می شود.

در این ماه ها کنترل بچه دهی طبیعی برای جلوگیری از خروج زنبورها و کاهش ناگهانی جمعیت کلنی بسیار ضروری و حیاتی است. مدیریت صحیح و به موقع در این فصل زیربنای اصلی برای برداشت محصول فراوان و با کیفیت در پایان سال خواهد بود.

اقدامات مهم در خرداد ماه با گرم تر شدن هوا و فراوانی گل ها در مراتع بر تامین فضای کافی برای ذخیره سازی عسل متمرکز می شود. در این زمان باید با دقت وضعیت سلامتی کلنی و احتمال حضور آفاتی مانند کنه را به طور مداوم پایش کرد.

ایجاد سایبان مناسب و تامین آب سالم در نزدیکی زنبورستان از استرس گرمایی زنبورها در این ماه های گرم سال می کاهد. توجه به تهویه هوای داخل کندو در ماه خرداد مانع از کلافگی جمعیت و کاهش راندمان کاری آن ها در دشت ها می شود.

اقدامات مهم در بهمن ماه و اسفند ماه بیشتر مربوط به آماده سازی کلنی ها برای شروع پرقدرت فعالیت های بهاری در سال جدید است. در بهمن ماه باید از وجود ذخیره غذایی کافی اطمینان حاصل کرد تا جمعیت در اثر سرمای ناگهانی اواخر زمستان از بین نرود.

با نزدیک شدن به روزهای پایانی اسفند ماه تحریک ملکه برای شروع تخم ریزی گسترده با استفاده از تغذیه های مکمل آغاز می شود. این اقدامات پیشگیرانه در مسیر پرورش زنبور عسل باعث می شود تا کلنی ها با بیشترین جمعیت ممکن وارد اولین فصل گلدهی شوند.

اطلاعات پروازی زنبورها نشان دهنده شعاع فعالیت آن ها و زمان های بهینه برای جستجوی منابع شهد در طبیعت اطراف است. مکانیسم جمع آوری گرده توسط پاهای عقبی انجام می شود که دارای ساختار ویژه ای برای حمل دانه های گرده به درون کندو هستند.

گرده گل منبع اصلی تامین پروتئین برای نوزادان است و کمبود آن در طبیعت می تواند رشد کلنی را به سرعت متوقف نماید. زنبورها با هوشمندی بسیار زیاد بهترین گل ها را برای تامین نیازهای غذایی خود حتی در فواصل دور شناسایی و پیدا می کنند.

تغذیه مصنوعی با استفاده از شربت شکر با اهداف مختلفی مانند تحریک به تخم ریزی یا جبران کمبود ذخایر در فصل سرما انجام می گیرد. این کار معمولا در زمان هایی که شهد در طبیعت یافت نمی شود برای جلوگیری از گرسنگی و تلفات زنبورها صورت می پذیرد.

غلظت شربت تهیه شده باید متناسب با فصل کار و هدف نهایی تنظیم شود تا بهترین بازدهی را برا