دانلود ppt پاورپوینت تصفیه فاضلاب صنایع پتروشیمی کمیاب و عالی

تصفیه فاضلاب صنایع پتروشیمی امروزه به یکی از دغدغه‌های اصلی فعالان محیط زیست و صنعتگران تبدیل شده است. با توجه به گسترش روزافزون صنایع پتروشیمی و تولید حجم بالایی از فاضلاب‌های آلوده، یافتن راهکارهای مناسب برای تصفیه این فاضلاب‌ها و کاهش اثرات زیست‌محیطی آن‌ها از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.

آلاینده های متداول در صنعت پتروشیمی شامل مواد آلی مانند هیدروکربن‌ها، فنول‌ها و حلال‌ها، ترکیبات نیتروژن‌دار مانند آمونیاک و نیترات، فلزات سنگین مانند سرب و جیوه، هالوژن‌ها و نمک‌های آمونیوم هستند. هر یک از این آلاینده‌ها می‌توانند اثرات مخربی بر محیط زیست و سلامت انسان داشته باشند.

خصوصیات فاضلاب پتروشیمی بسته به نوع فرایند تولید و مواد اولیه مورد استفاده متفاوت است. این خصوصیات شامل pH، دما، کدورت، میزان مواد جامد معلق و dissolved، میزان مواد آلی (BOD و COD) و غلظت آلاینده‌های خاص است. آگاهی از این خصوصیات برای طراحی سیستم تصفیه مناسب ضروری است.

در صنایع پتروشیمی، متداول‌ترین آلاینده‌های سمی شامل استالدئید، استن، بنزن، بنزین، فنول، تولوئن، اوره، متیل ترشیاری بوتیل اتر و فرمالدئید هستند. این مواد می‌توانند باعث آلودگی آب‌های سطحی و زیرزمینی، آسیب به اکوسیستم‌های آبی و بروز بیماری‌های مختلف در انسان شوند.

ضایعات مایع و جامد پتروشیمی علاوه بر فاضلاب، شامل لجن‌های حاصل از تصفیه فاضلاب، کاتالیست‌های مستعمل و مواد شیمیایی زائد هستند. مدیریت صحیح این ضایعات و جلوگیری از ورود آن‌ها به محیط زیست، از اهمیت بالایی برخوردار است. آگاهی از مشکلات محیطی فاضلاب و اثرات آن بر سلامت انسان و اکوسیستم‌ها، گام مهمی در جهت یافتن راهکارهای مناسب برای تصفیه و کاهش آلودگی است.

تولید پاک‌تر در صنعت پتروشیمی به معنای استفاده از فناوری‌های کم‌آلاینده، کاهش مصرف آب و انرژی، بازیافت مواد و استفاده از مواد اولیه جایگزین است. این رویکرد می‌تواند به کاهش تولید فاضلاب و آلاینده‌ها و در نتیجه، کاهش هزینه‌های تصفیه کمک کند. تیم‌های تحقیقاتی مهندسان محیط زیست نقش مهمی در توسعه و پیاده‌سازی فناوری‌های پاک‌تر در صنعت پتروشیمی دارند.

رعایت استانداردهای فنی و زیست محیطی در طراحی و بهره‌برداری از واحدهای پتروشیمی، از اهمیت بالایی برخوردار است. این استانداردها شامل محدودیت‌های مربوط به میزان آلاینده‌های خروجی، روش‌های تصفیه و پایش کیفیت فاضلاب هستند. تصفیه متداول فاضلاب شامل روش‌های فیزیکی مانند ته نشینی و فیلتراسیون، روش‌های شیمیایی مانند انعقاد و لخته‌سازی و روش‌های بیولوژیکی مانند لجن فعال و فیلتر چکنده است.

راه‌های کاهش فاضلاب تولیدی شامل کاهش در منبع، استفاده مجدد از فاضلاب و استفاده مجدد با احیاء است. کاهش در منبع به معنای بهینه‌سازی فرایندهای تولید و کاهش مصرف آب و مواد شیمیایی است. استفاده مجدد از فاضلاب به معنای استفاده از فاضلاب تصفیه شده برای مصارف غیر شرب مانند آبیاری فضای سبز و خنک کردن تجهیزات است. استفاده مجدد با احیاء به معنای تصفیه پیشرفته فاضلاب و تبدیل آن به آب با کیفیت بالا برای مصارف شرب و صنعتی است.

طراحی سیستم آب صنایع باید با در نظر گرفتن عوامل مختلفی از جمله کیفیت آب مورد نیاز، میزان آب مصرفی، نوع فرایندهای تولید و الزامات زیست محیطی انجام شود. فاکتورهای اصلی مطرح شده در تصفیه فاضلاب پتروشیمی شامل نوع و غلظت آلاینده‌ها، میزان جریان فاضلاب، الزامات زیست محیطی و هزینه‌های تصفیه هستند.

تصفیه خانه‌های مرکزی فاضلاب می‌توانند برای تصفیه فاضلاب چند واحد پتروشیمی به طور همزمان استفاده شوند. این تصفیه خانه‌ها معمولاً از روش‌های تصفیه پیشرفته‌تری نسبت به تصفیه خانه‌های منفرد استفاده می‌کنند. جداسازی مواد معلق، کاهش BOD (نیاز اکسیژن بیوشیمیایی) و فیلتراسیون نهایی و کلر زنی از مراحل اصلی تصفیه فاضلاب در تصفیه خانه‌های مرکزی هستند.

دفع لجن حاصل از تصفیه فاضلاب باید به روشی ایمن و زیست محیطی انجام شود. دفع در دریاهای آزاد ممنوع است و گستردن لجن در زمین‌های کشاورزی باید با رعایت ضوابط و مقررات خاص انجام شود. مداخله های فنی در Battery limits (محدوده عملیاتی یک واحد صنعتی) می‌تواند به کاهش تولید فاضلاب و آلاینده‌ها کمک کند.

شناورسازی، هیدرولیز گرمایی، اکسیداسیون مرطوب، جذب سطحی، تعویض یون و احتراق از جمله روش‌های پیشرفته تصفیه فاضلاب صنایع پتروشیمی هستند. هر یک از این روش‌ها برای حذف آلاینده‌های خاصی مناسب هستند و باید با توجه به ویژگی‌های فاضلاب و الزامات زیست محیطی انتخاب شوند.

آلایندگی زیست محیطی صنایع پتروشیمی می‌تواند اثرات مخربی بر محیط زیست و سلامت انسان داشته باشد. حفظ محیط زیست و کاهش آلودگی ناشی از فعالیت‌های پتروشیمی، از اولویت‌های مهم است. مشخصه های فیزیکی شیمیایی و زیست شناسی فاضلاب، نقش مهمی در تعیین روش تصفیه مناسب دارند.

مشخصه های فیزیکی فاضلاب شامل مواد جامد معلق و محلول، رنگ، بو، دما و کدورت است. مشخصه های شیمیایی فاضلاب شامل مواد آلی، آلاینده های درجه اول و دوم، مواد غیر آلی و گازها است. میکروارگانیسم های تک سلولی و پرسلولی نیز می‌توانند در فاضلاب وجود داشته باشند.

باکتریهای بیماری زای رودده ای، ویروسها و نماتدها از جمله میکروارگانیسم های بیماری‌زا هستند که ممکن است در فاضلاب وجود داشته باشند. جدول استاندارد خروجی فاضلابها، میزان مجاز آلاینده‌ها در فاضلاب تصفیه شده را تعیین می‌کند. واحد پساب در صنایع پتروشیمی، مسئول تصفیه فاضلاب و اطمینان از رعایت استانداردهای زیست محیطی است.

بخش تصفیه پساب روغنی با نمک پائین (LOW TDS) در واحدهای پتروشیمی، برای جداسازی روغن و نمک از فاضلاب استفاده می‌شود. دریچه سرریز به طرف مخزن ذخیره، حوضچه یکنواخت سازی و حوضچه خنثی سازی از اجزای اصلی این بخش هستند. لوله ها و سرریز خروجی قسمت شناورسازی، نقش مهمی در انتقال فاضلاب در مراحل مختلف تصفیه دارند. لاگون اختلاط برای مخلوط کردن فاضلاب و مواد شیمیایی مورد استفاده در تصفیه استفاده می‌شود.