دانلود ppt پاورپوینت ارزیابی و مدیریت تروما کمیاب و عالی

ارزیابی و مدیریت تروما مبحثی حیاتی در فوریت های پزشکی است که مستلزم درک عمیق از مراحل مختلف ارزیابی مصدوم است. این روند از همان ابتدا با اجزاء روند ارزیابی مصدوم ترومایی آغاز می شود و تعیین کننده مسیر درمان خواهد بود.

همزمان، ارزیابی سطح هوشیاری و پاسخدهی از طریق مقیاس های استاندارد انجام می پذیرد تا وضعیت عصبی مصدوم مشخص شود.

اولویت حیاتی بعدی، ارزیابی راه هوایی است که تضمین کننده رسیدن اکسیژن کافی به بدن مصدوم است. پس از آن، ارزیابی تنفس شامل بررسی سرعت، عمق و کیفیت تنفس می شود تا هرگونه مشکل تنفسی شناسایی و رفع گردد.

ارزیابی گردش خون شامل کنترل نبض، بررسی خونریزی و اطمینان از کفایت جریان خون در بدن است. جراحات بافت نرم بخش مهمی از آسیب ها هستند که باید به دقت بررسی و مدیریت شوند.

انواع زخم های پوستی از جمله خراشیدگی ها، پارگی ها و کنده شدگی ها نیازمند توجه ویژه در ارزیابی و مدیریت تروما هستند. کوفتگی یا ضرب دیدگی و همچنین هماتوم (تجمع خون زیر پوست) نمونه هایی از صدمات بافت نرم بسته هستند.

صدمات له کننده که معمولا در اثر فشار شدید ایجاد می شوند، بسیار خطرناک بوده و باید بلافاصله مدیریت شوند. ارزیابی و مراقبت از صدمات بسته بافت نرم شامل اقداماتی برای کاهش تورم و درد و جلوگیری از آسیب های ثانویه است.

در مقابل، مراقبت از زخمهای باز بافت نرم نیاز به ضدعفونی و کنترل خونریزی دارد. خراشیدگیها معمولاً سطحی هستند، اما پارگی و کنده شدگی می توانند عمیق و جدی باشند.

قطع شدگی یک وضعیت اضطراری جدی است که نیاز به اقدامات فوری برای حفظ عضو و کنترل خونریزی دارد. نفوذ یا سوراخ شدگی ناشی از اجسام تیز، همواره باید از نظر آسیب به ارگان های داخلی بررسی شود.

اصول کلی در ارزیابی و مراقبت از جراحات بافت نرم شامل بررسی جامع، پاکسازی زخم و پانسمان مناسب است. در مواردی که جسم سوراخ کننده در بدن باقی مانده است، نباید آن را خارج کرد مگر در شرایط خاص.

آسیب شکم یکی از تهدیدهای جدی در تروما محسوب می شود که ممکن است با خونریزی داخلی همراه باشد. آسیب های شکم (باز یا بسته) باید به سرعت بررسی شوند؛ ترومای بلانت (بسته) اغلب پنهان و فریبنده است.

نیاز به ارزیابی پس از ترومای بسته شکم به دلیل احتمال پارگی ارگان ها و خونریزی داخلی بسیار بالا است. ارگانهای توپر و توخالی در شکم آسیب های متفاوتی ایجاد می کنند؛ صدمات ارگان های تو خالی ممکن است منجر به پریتونیت شود.

صدمات ارگان های توپر مانند کبد و طحال معمولاً با خونریزی شدید همراه هستند. استفاده از DCAP-BTLS (معیاری برای بررسی تغییر شکل، کوفتگی، ساییدگی، نفوذ، سوختگی، حساسیت به لمس، پارگی و تورم) در بررسی تروما ضروری است.

همچنین، مکانهای خونریزی مخفی در شکم، لگن و قفسه سینه باید همواره مورد توجه قرار گیرند. برآورد مقدار خونریزی در جاهای مختلف به تعیین کلاس شوک و نیاز به احیا کمک می کند.

ارگانهای مورد آسیب در آسیب شکم شامل کبد، طحال، کلیه ها و دستگاه گوارش هستند که بسته به نوع ضربه، دچار آسیب می شوند. مشاهده و لمس در آسیب شکم بخش مهمی از ارزیابی فیزیکی برای یافتن علائم درد و سفتی شکم است.

درمان و مداخلات اورژانسی در آسیب شکم باید با هدف کنترل خونریزی و پیشگیری از شوک انجام گیرد. بیرون زدگی احشاء شکم (اویسراسیون) نیاز به پوشش استریل و مرطوب دارد.

تامپوناد قلبی یک وضعیت اورژانسی در قفسه سینه است که مانع از پر شدن قلب می شود. آسیب لگن به دلیل مجاورت با عروق بزرگ، می تواند منجر به خونریزی گسترده شود.

معاینه لگن باید با دقت انجام شود تا از جابجایی شکستگی و افزایش خونریزی جلوگیری شود. بیحرکت سازی شکستگی لگن با استفاده از باندهای مخصوص یا ملحفه برای تثبیت و کاهش خونریزی ضروری است.

سندرم کمپارتمان وضعیتی است که در اثر افزایش فشار در اندام ها ایجاد می شود و نیازمند تشخیص سریع است. صدمه احتمالی طحال باید به ویژه در ترومای ناحیه چپ بالای شکم در نظر گرفته شود.

اداره مصدوم با صدمه احتمالی کبد نیازمند پایش دقیق و آماده سازی برای مداخلات جراحی است. اداره مصدوم دچار صدمات کلیه، مثانه و مجاری ادراری شامل بررسی وجود خون در ادرار و پایش حجم ادرار است.

بررسی صدمات مثانه و مجرای خروجی ادرار قبل از هر گونه اقدام برای قرار دادن کاتتر ادراری حیاتی است. علائم کلی در آسیب های شکمی می تواند شامل درد، تهوع، سفتی شکم و علائم شوک باشد.

بررسی بیمار در وضعییت اورژانس (بررسی صحنه یا Scene Survey) اولین قدم قبل از رسیدن به مصدوم است. بررسی باز بودن راه هوایی همواره بالاترین اولویت را در هر مصدوم ترومایی دارد.

بررسی سطح پاسخ دهی و هوشیاری مصدوم به کمک مقیاس های معتبر صورت می گیرد. بررسی علائم شوک تاخیری که ممکن است ساعت ها پس از آسیب ظاهر شود، اهمیت ویژه ای دارد.

عفونت زخم یکی از عوارض جدی زخم های باز است که باید از آن پیشگیری شود. پارگی دیافراگم می تواند باعث ورود احشاء شکمی به قفسه سینه و اختلال در تنفس شود. خلاصه کردن این موارد نشان می دهد که ارزیابی و مدیریت تروما یک پروسه پیوسته و منظم است که از اصول ABCDE پیروی می کند و تمرکز بر نجات جان مصدوم دارد.