دانلود ppt پاورپوینت مدیریت دانش و برنامه ریزی استراتژیک کمیاب و عالی

در دنیای پرشتاب امروز، مفهوم مدیریت دانش و برنامه ریزی استراتژیک بیش از پیش اهمیت یافته است. پیدایش مدیریت دانش به علل مختلفی از جمله افزایش حجم اطلاعات، پیچیدگی محیط کسب‌وکار و نیاز به نوآوری مستمر بازمی‌گردد.

یکی از جنبه‌های کلیدی در مدیریت دانش، رابطه پیچیده میان دانش نهفته و دانش صریح است. دانش نهفته، شامل تجربیات، مهارت‌ها و شهود فردی، اغلب به دشواری قابل انتقال است. این پرسش مطرح می‌شود که آیا دانش نهفته قابل مدیریت است؟ پاسخ مثبت است، اما نیازمند فرایندی هوشمندانه برای تبدیل آن به دانش صریح و قابل‌دسترس است.

این فرایند تبدیل، به سازمان‌ها امکان می‌دهد تا سرمایه فکری پنهان خود را آشکار سازند. علاوه بر این، بعد سوم دانش به تمایز میان دانش عمومی و دانش خصوصی می‌پردازد که هر یک نیازمند راهکارهای مدیریتی خاص خود هستند.

برای به‌کارگیری استراتژی‌های مناسب در مدیریت دانش، چندین رهنمود اساسی وجود دارد. نخست، انتخاب برنامه مناسب مدیریت دانش و برنامه ریزی استراتژیک که متناسب با نیازها و اهداف سازمان باشد، ضروری است. دوم، اجرای استراتژی “چگونه دانستن” که بر آموزش و توانمندسازی کارکنان تاکید دارد، از اهمیت بالایی برخوردار است.

در کنار این‌ها، ایجاد محیط‌های حمایتی برای برنامه‌های مدیریت دانش و فراهم آوردن بستری برای ایجاد رهبری در مدیریت دانش، از دیگر عوامل موفقیت محسوب می‌شوند. چنین رویکردی نه تنها به افزایش کارایی کمک می‌کند، بلکه زمینه را برای یک مدیریت دانش و کاربرد آن در برنامه‌ریزی استراتژیک اثربخش فراهم می‌آورد.

فرایندهای دانش اغلب در یک چرخه منظم جریان دارند که شامل تشخیص، خلق دانش، ذخیره دانش، اشتراک دانش و در نهایت کاربرد دانش است. این چرخه پویا، الگوی فرایند مدیریت دانش را شکل می‌دهد و تضمین می‌کند که دانش به‌طور مداوم در سازمان تولید، پالایش و مورداستفاده قرار گیرد. این مراحل برای اطمینان از اینکه دانش به یک دارایی عملی تبدیل شود و صرفاً در آرشیوها باقی نماند، حیاتی هستند.

پیاده‌سازی موفق مدیریت دانش نیازمند توجه به عوامل کلیدی متعددی است. هدف کلیدی مدیریت دانش، افزایش بهره‌وری و نوآوری از طریق به‌کارگیری سیستماتیک دانش موجود است. اصلی‌ترین هدف به‌کارگیری مدیریت دانش، در واقع، ایجاد مزیت رقابتی پایدار است. با این حال، موانع بزرگی نیز در این مسیر وجود دارد؛

از جمله مقاومت در برابر تغییر و کمبود فرهنگ اشتراک‌گذاری. اما مهمترین عامل موفقیت مدیریت دانش، تعهد رهبران سازمان و مشارکت فعال کارکنان است که فواید بی‌شماری را برای سازمان به ارمغان می‌آورد.

ارتباط نوع مدیریت دانش با نوع دانش موجود در سازمان نیز از اهمیت بالایی برخوردار است. روش‌های متفاوتی برای مدیریت دانش وجود دارد؛ از جمله روش منفعل، که عمدتاً به آرشیو کردن دانش می‌پردازد؛ روش سیستم‌محور که بر استفاده از فناوری اطلاعات تاکید دارد؛

روش انسان‌محور که تعاملات انسانی و شبکه‌های اجتماعی را در اولویت قرار می‌دهد؛ و روش پویا که ترکیبی از این رویکردها را در نظر می‌گیرد و با تغییرات سازمانی همراه می‌شود. نگاهی دیگر به روش‌های مدیریت دانش نشان می‌دهد که هیچ یک از این روش‌ها به‌تنهایی کامل نیستند و ترکیب هوشمندانه آن‌ها می‌تواند نتایج بهتری به دنبال داشته باشد.

مدل‌های مختلفی برای گروه‌بندی فرایندهای دانش و نحوه عملکرد مدیریت دانش ارائه شده‌اند. مروری کلی بر مدل‌های اصلی مدیریت دانش نشان می‌دهد که هر یک از آن‌ها بر جنبه‌های خاصی از این فرایند تاکید دارند. این مدل‌ها به سازمان‌ها کمک می‌کنند تا چارچوب مناسبی برای رویکرد خود در قبال دانش بیابند.

از جمله این مدل‌ها می‌توان به مدل هیسیگ و مدل مارک مک‌الروی اشاره کرد که مک‌الروی به‌ویژه به دو موضوع عرضه و تقاضا در فرایند دانش توجه دارد. مدل هفت عامل (مدل هفت C) با ساختار اصلی چرخه دانش، رویکردی جامع به مدیریت دانش ارائه می‌دهد. همچنین مدل بکوویتز و ویلیامز و مدل چهار عامل (مدل ۴ C) نیز چارچوب‌های دیگری برای درک فرایند فرآوری دانش و پویایی از طریق توزیع وظایف عملیاتی معرفی می‌کنند.

مدل سطوح شبکه دانش، دیدگاهی متفاوت به چگونگی توزیع و تعامل دانش در سازمان ارائه می‌دهد. مدل نوناکا و تاکوچی، که با نمایی از فرایند تبدیل دانش (افرازه SECI) و مفهوم نهان به آشکار شناخته می‌شود، یکی از پرکاربردترین مدل‌ها در این حوزه است و نشان می‌دهد که دانش چگونه از فرد به سازمان و از حالت پنهان به آشکار تبدیل می‌شود. فرایند مدیریت دانش در این مدل، یک حرکت حلزونی دانش را (گوتز) ترسیم می‌کند که در آن دانش به‌صورت پیوسته در حال تکامل است.

علاوه بر این، مدل پایه‌های ساختمان دانش و مدل پایه‌های ساختمان مدیریت دانش، چارچوبی برای درک عناصر سازنده یک سیستم مدیریت دانش فراهم می‌کنند. این پایه‌ها شامل تعیین هدف‌های دانش، شناسایی دانش، کسب دانش، توسعه دانش، تسهیم دانش، استفاده از دانش، نگهداری دانش و ارزیابی دانش هستند. هر یک از این اجزا ابزار استفاده از فرایند دانش را تشکیل می‌دهند و برای ایجاد یک زیرساخت دانشی قوی حیاتی هستند.

حوزه‌های کار و سطوح مختلف مدیریت دانش نشان می‌دهد که این مفهوم در ابعاد گوناگونی از سازمان قابل پیاده‌سازی است. برای تحقق مشارکت در ابتکارات مدیریت دانش، انگیزش کارکنان امری ضروری است؛ زیرا کارکنان دانشی، یعنی همان کسانی که دانش تولید و به‌اشتراک می‌گذارند