دانلود ppt پاورپوینت سیستم های تربیت انگور کمیاب و عالی

بررسی دقیق سیستم های تربیت انگور برای دستیابی به حداکثر بازدهی و کیفیت محصول امری ضروری است و این امر نیازمند شناخت کامل ساختارهای مختلف است.

طبقه بندی سیستم های تربیت انگور به درک بهتر تنوع روش ها و انطباق آن ها با نیازهای فنی باغ کمک شایانی می کند.

هرس بوته های جوان اولین گام اساسی در استقرار صحیح هر یک از انواع سیستم های تربیت انگور محسوب می شود. سیستم تربیت پاچراغی روشی است که در آن بخش عمده ای از هدایت اولیه روی تنه و شاخه های پایینی متمرکز می شود.

سیستم تربیت خزنده روشی است که در آن نیاز به سازه های پیچیده کمتر است و شاخه ها به صورت طبیعی روی زمین یا بسترهای کم ارتفاع هدایت می شوند. تربیت به روش کوردون بالارونده یک ساختار عمودی و غالبا با استفاده از سیم ها را برای حمایت از بازوهای دائمی شکل می دهد.

ضرورت و اهداف سیستم های تربیت بار دیگر تأکید می کند که هدف نهایی، تولید محصولی با کیفیت اقتصادی مطلوب است. سیستم کوردون بلند (سیم بالایی) نیازمند یک ساختار مقاوم برای حمایت از شاخه های بارده در ارتفاع مشخصی از سطح زمین است.

سیستم بادبزنی، که شکل خاصی از توزیع شاخه ها را اعمال می کند، اغلب برای بهبود تهویه و کاهش سایه اندازی به کار گرفته می شود. بررسی مزایا و معایب هر روش به باغدار کمک می کند تا تصمیمات آگاهانه تری در مورد سرمایه گذاری بلندمدت در احداث باغ بگیرد.

سیستم (ترمیم کیوکا با تجدید حیات بالا) یک مدل مدیریتی برای حفظ کارایی باردهی در طول سالیان متمادی است. سیستم VSP که مخفف سیستم عمودی سیم بندی شده است، یکی از پرکاربردترین روش ها برای تاکستان های مدرن به شمار می رود.

شکل میانی سیم کوردون در برخی سیستم ها نقش محوری در توزیع مناسب شاخه های بارده سال جاری ایفا می کند. سیستم تربیت چاوتاکا یک الگوی خاص برای مدیریت سطح برگ و میوه در برخی مناطق خاص مورد توجه قرار گرفته است.

در خصوص مزایا و معایب روش نیفن، باید گفت که این ساختارها نیز هر کدام در شرایط خاصی بهترین عملکرد را نشان می دهند. سیستم جینوا (پرده دوگانه ژنوآ) با ایجاد دو سطح افقی برای نگهداری شاخه ها، توانسته است میزان برداشت را به خوبی افزایش دهد.

تربیت گونه وینیفیرا معمولاً نیازمند دقت بالاتری است زیرا این گونه ها نسبت به تغییرات محیطی و مدیریتی حساس تر عمل می کنند.