دانلود پاورپوینت ppt تهویه مکانیکی کمیاب و عالی

امروزه، تهویه مکانیکی به عنوان یکی از حیاتی‌ترین روش‌های پشتیبانی درمانی در بخش‌های مراقبت ویژه (ICU) و سایر مراکز درمانی به شمار می‌رود. این فرایند، که به منظور کمک یا جایگزینی عملکرد تنفسی بیمارانی که قادر به تنفس خود به طور مؤثر نیستند، انجام می‌شود، شامل استفاده از دستگاه‌های مختلف و تکنیک‌های گوناگون است که هر یک هدف خاصی را دنبال می‌کنند. این مقاله به بررسی جامع مفاهیم، روش‌ها، و مراقبت‌های مرتبط با تهویه مکانیکی می‌پردازد.

انواع مختلفی از ماشین‌های تهویه مصنوعی وجود دارد که هر کدام برای شرایط خاصی طراحی شده‌اند. این دستگاه‌ها می‌توانند بر اساس نحوه ارائه فشار، حجم، یا زمان تنفس دسته‌بندی شوند.

در گذشته، تهویه با فشار منفی (Negative Pressure Ventilation) مانند ریه آهنی (Iron Lung) مورد استفاده قرار می‌گرفت. ریه آهنی، که در حدود سال ۱۹۵۰ (Iron Lung circa 1950’s) رواج داشت، بدن بیمار را در یک محفظه قرار می‌داد و با ایجاد فشار منفی، باعث انبساط قفسه سینه و در نتیجه ورود هوا به ریه‌ها می‌شد.

ریه آهنی مدرن (بهینه شده) (Modern(ized) Iron Lung) و زره سینه (Chest Cuirass) نیز از جمله روش‌های تهویه با فشار منفی هستند. با این حال، تهویه با فشار منفی عوارضی نیز دارد و امروزه کمتر مورد استفاده قرار می‌گیرد. عوارض تهویه با فشار منفی (Complications with Negative Pressure Ventilation) شامل مشکلاتی مانند کاهش جریان خون و مشکلات پوستی است.

امروزه، ونتیلاتورهای فشار مثبت (Positive Pressure Ventilators) به طور گسترده‌تری مورد استفاده قرار می‌گیرند. این دستگاه‌ها هوا را با فشار مثبت به داخل ریه‌ها می‌فرستند. برای درک بهتر این ونتیلاتورها (How to understand ventilator ?)، لازم است با اصول عملکرد و تنظیمات آن‌ها آشنا باشیم.

ونتیلاتورها می‌توانند با فشار ثابت، حجم ثابت، یا زمان ثابت کار کنند. ونتیلاتورهای با فشار ثابت، فشار ثابتی را در طول دم حفظ می‌کنند، در حالی که ونتیلاتورهای با حجم ثابت، حجم مشخصی از هوا را به ریه‌ها می‌رسانند. ونتیلاتورهای با زمان ثابت نیز بر اساس زمان دم و بازدم تنظیم می‌شوند. همچنین، ونتیلاتورهای با فرکانس بالا برای شرایط خاصی که نیاز به تهویه سریع و مکرر است، استفاده می‌شوند.

مدها یا طرح‌های تهویه ای مختلفی وجود دارد که هر کدام برای شرایط خاصی مناسب هستند. مد تهویه کنترله یا اجباری (Controlled Mandatory Ventilation – CMV) در این مد، دستگاه تنفس را به طور کامل کنترل می‌کند و بیمار هیچ نقشی در تنفس ندارد. موارد استفاده از مد CMV شامل بیمارانی است که به طور کامل فلج شده‌اند یا هوشیاری ندارند. نکات مهم در مانیتورینگ بیمار تحت تهویه با مد CMV شامل نظارت دقیق بر فشار و حجم هوای ورودی و خروجی است.

مد تهویه کمکی (Assisted Ventilation)، مد تهویه کنترله – کمکی (Assist-Control Ventilation)، مد تهویه متناوب اجباری (Intermittent Mandatory Ventilation) و مد تهویه اجباری متناوب هماهنگ شده SIMV (Synchronized Intermittent Mandatory Ventilation) از دیگر روش های تهویه مکانیکی است.

در مد تهویه ارادی، بیمار می‌تواند تنفس خود را آغاز کند و دستگاه فقط در صورت نیاز به او کمک می‌کند. مد تهویه با حمایت فشاری (Pressure Support Ventilation – PSV) در این مد، دستگاه به بیمار کمک می‌کند تا تنفس راحت‌تری داشته باشد. موارد استفاده از مد PSV شامل بیمارانی است که در حال جدا شدن از دستگاه هستند.

مد تهویه با نسبت معکوس IRV (Inverse Ratio Ventilation) در این مد، زمان دم از زمان بازدم بیشتر است. ارتباط بین حجم جاری، سرعت جریان و نسبت I:E (Inspiratory/Expiratory) در این مد بسیار مهم است. مد تهویه با کنترل فشار (Pressure Controlled Ventilation – PCV) در این مد، فشار هوا کنترل می‌شود و حجم هوا متغیر است. موارد استفاده از مد PCV شامل بیمارانی است که مشکلات ریوی حادی دارند.

مانورهای فشاری بر روی ونتیلاتور می‌تواند به بهبود تهویه و اکسیژن‌رسانی کمک کند. فشار مثبت انتهای بازدم PEEP (Positive End-Expiratory Pressure) باعث می‌شود که ریه‌ها در پایان بازدم به طور کامل بسته نشوند و تبادل گازها بهبود یابد. فشار مثبت مداوم بر روی راههای هوایی CPAP (Continuous Positive Airway Pressure) نیز یک روش غیرتهاجمی برای بهبود اکسیژن‌رسانی است.

تهویه اجباری دقیقه ای MMV (Mandatory Minute Ventilation)، کنترل حجم با تنظیم فشار PRVC (Pressure Regulated Volume Control)، تهویه حمایتی تطبیقی ASV (Adaptive Supportive Ventilation)، فشار مثبت راه هوایی دو سطحی BIPAP (Bilevel Positive Airway Pressur