دانلود ppt پاورپوینت شکستگی لگن ران کمیاب و عالی

شکستگی لگن ران یکی از آسیب‌های جدی است که می‌تواند به طور قابل توجهی کیفیت زندگی افراد را تحت تاثیر قرار دهد. این نوع شکستگی، به ویژه در افراد مسن، می‌تواند منجر به عوارض متعددی شود و نیازمند درمان‌های پیچیده‌ای است.

پیشگیری از دررفتگی پروتز لگن، یکی از مهم‌ترین نکاتی است که باید پس از جراحی تعویض مفصل لگن مورد توجه قرار گیرد. دررفتگی پروتز، می‌تواند منجر به درد، بی‌ثباتی مفصل و نیاز به جراحی مجدد شود.

علائم بالینی دررفتگی پروتز لگن شامل درد ناگهانی در ناحیه لگن، ناتوانی در حرکت دادن پا و احساس صدا یا لغزش در مفصل است. در صورت بروز هر یک از این علائم، باید فورا به پزشک مراجعه شود.

درناژ اضافی از زخم، یکی از عوارض احتمالی بعد از جراحی تعویض مفصل لگن است. ترومبوآمبولی و DVT (ترومبوز ورید عمقی) نیز از عوارض جدی هستند که می‌توانند پس از جراحی شکستگی لگن ران رخ دهند.

Homans sign، یک تست بالینی است که برای تشخیص DVT استفاده می‌شود. عفونت، یکی دیگر از عوارض جدی است که می‌تواند پس از جراحی شکستگی لگن ران رخ دهد. عوارض همراه با عدم تحرک نیز می‌تواند پس از جراحی شکستگی لگن ران ایجاد شود.

شکستگی سر استخوان ران، نوعی شکستگی است که در قسمت بالای استخوان ران رخ می‌دهد. Aseptic necrosis (نکروز آسپتیک) نیز یکی از عوارض احتمالی شکستگی سر استخوان ران است. شکستگی مفصل ران، یک آسیب جدی است که می‌تواند نیاز به تعویض مفصل داشته باشد.

تعویض مفصل، یک روش جراحی است که در آن مفصل آسیب‌دیده با یک مفصل مصنوعی جایگزین می‌شود. اقدامات قبل از تعویض مفصل ران، شامل ارزیابی کامل بیمار و آماده‌سازی او برای جراحی است.

بیمار تحت کشش (تراکشن) قرار دادن، یک روش درمانی است که در آن از نیرو برای کشیدن استخوان شکسته استفاده می‌شود. اصول تراکشن موثر، شامل استفاده از نیروی مناسب و حفظ راستای صحیح استخوان است.

کشش پوستی (تراکشن پوستی) و کشش استخوانی (تراکشن استخوانی)، دو نوع تراکشن هستند که برای درمان شکستگی‌های لگن ران استفاده می‌شوند. مراقبت‌های مربوط به کشش، شامل نظارت بر پوست بیمار و جلوگیری از ایجاد زخم فشاری است.

عوامل موثر بر التیام شکستگی، شامل تغذیه مناسب، عدم استعمال دخانیات و حفظ وزن مناسب است. عواملی که مانع جوش خوردن شکستگی می‌شوند، شامل عفونت، عدم تثبیت مناسب شکستگی و بیماری‌های زمینه‌ای است.

عوارض زودرس شکستگی، شامل خونریزی، عفونت و آسیب به عروق و اعصاب است. تظاهرات بالینی سندرم کمپارتمان، شامل درد شدید، تورم و بی‌حسی است. عوارض دیررس شکستگی، شامل آرتروز، کوتاهی اندام و بدجوشی است.

بریس، یک وسیله کمکی است که برای حمایت از مفصل و کاهش درد استفاده می‌شود. ثابت‌کننده خارجی (فیکساتور خارجی) و ثابت‌کننده داخلی (فیکساتور داخلی)، دو نوع ابزار جراحی هستند که برای تثبیت شکستگی استفاده می‌شوند.

انقباض ایسکمیک ولکمن، یک عارضه جدی است که می‌تواند پس از شکستگی رخ دهد. سندرم تونل کارپال (Carpal Tunnel Syndrome)، یک بیماری است که در آن عصب مدیان در ناحیه مچ دست تحت فشار قرار می‌گیرد. علت بیماری، می‌تواند ناشی از حرکات تکراری دست و مچ دست باشد.

تظاهرات بالینی سندرم تونل کارپال، شامل درد، بی‌حسی و گزگز در انگشتان دست است. نشانه‌ی تینل (Tinels sign) و مانور فالن (Phalens maneuver) و تست معکوس فالن (Reverse Phalen test) تست‌های بالینی هستند که برای تشخیص سندرم تونل کارپال استفاده می‌شوند.

جراحی به روش باز، یک روش درمانی است که در آن تونل کارپال باز می‌شود تا فشار از روی عصب مدیان برداشته شود. این روش معمولا در مواردی که درمان‌های غیرجراحی موثر نبوده‌اند، انجام می‌شود.