دانلود ppt پاورپوینت نگهداری بر مبنای قابلیت اطمینان کمیاب و عالی

نگهداری بر مبنای قابلیت اطمینان به عنوان یک رویکرد نوین و استراتژیک در مدیریت دارایی های فیزیکی شناخته می شود که هدف اصلی آن حفظ کارکردهای حیاتی تجهیزات در شرایط عملیاتی است. در گذشته ساختارهای سنتی نگهداری و تعمیرات تنها بر اصلاح خرابی ها یا تعویض قطعات در فواصل زمانی ثابت تمرکز داشتند اما امروزه نیاز به پایداری بیشتر در سیستم های صنعتی به شدت احساس می شود.

بررسی نسل های مختلف نگهداری و تعمیرات نشان می دهد که چگونه این دانش از رویکردهای ساده به سمت سیستم های هوشمند حرکت کرده است. در نسل چهارم نگهداری و تعمیرات تمرکز اصلی بر پیش بینی دقیق خرابی ها و استفاده از داده های واقعی برای تصمیم گیری های مدیریتی در لحظه قرار دارد.

تاریخچه نگهداری بر مبنای قابلیت اطمینان به صنعت هواپیمایی باز می گردد که در آنجا ایمنی بالاترین اولویت را برای حفظ جان انسان ها داشت. این روش برای اولین بار به عنوان راهکاری برای مدیریت پیچیدگی های فنی هواپیماهای مدرن معرفی گردید و به سرعت در سایر صنایع گسترش یافت.

تعریف دقیق این متدولوژی شامل یک فرآیند سیستماتیک برای تعیین کارهایی است که باید انجام شوند تا اطمینان حاصل شود که هر دارایی فیزیکی به وظایف خود ادامه می دهد. اجزای فرآیند نگهداری بر مبنای قابلیت اطمینان شامل شناسایی کارکردها و تحلیل حالت های شکست به صورت کاملا علمی و مستند است.

فعالیت های استاندارد در این حوزه بر پایه پاسخ به پرسش های اساسی بنا شده اند که ماهیت وجودی هر تجهیز را زیر سوال می برند. این پرسش ها به تیم های فنی کمک می کنند تا درک عمیقی از نحوه عملکرد دستگاه و پیامدهای احتمالی هرگونه اختلال در آن پیدا کنند.

مراحل آنالیز با بررسی وظایف دستگاه و شناسایی شکست های عملیاتی آغاز می شود که در آن مرزهای عملکردی به دقت ترسیم می گردند. در پرسش های اول و دوم بر روی انتظارات کاربر از تجهیز و شرایطی که در آن تجهیز دیگر قادر به انجام وظیفه نیست تمرکز می شود.

پرسش سوم به بررسی علل ریشه ای شکست های عملیاتی می پردازد تا مشخص شود چرا یک قطعه یا سیستم از کار می افتد. شناسایی دقیق خطاها (Errors) در این مرحله اهمیت زیادی دارد زیرا می تواند مستقیما بر انتخاب راهبرد نگهداری تاثیر بگذارد.

در مراحل بعدی به پرسش های چهارم و پنجم پاسخ داده می شود که بر روی پیامدهای شکست و نتایج خطا (Failure Consequences) تمرکز دارند. ارزیابی نتایج شکست به مدیران اجازه می دهد تا متوجه شوند که آیا یک خرابی صرفا هزینه اقتصادی دارد یا می تواند خطرات جانی و محیط زیستی ایجاد کند.

تکنیک های مدیریت خطا به دنبال راهکارهایی هستند که اثرات منفی خرابی ها را به حداقل برسانند یا زمان وقوع آن ها را به تاخیر اندازند. نیازمندی هایی که این روش به آن ها جواب می دهد شامل بهینه سازی فواصل بازرسی و حذف فعالیت های موازی و بیهوده در بخش فنی است.

مقایسه نگهداری بر مبنای قابلیت اطمینان با رویکردهای قبلی نشان می دهد که این متد به جای تمرکز بر خود تجهیز بر روی کارکرد آن تمرکز دارد. این تغییر پارادایم باعث می شود که سازمان ها به جای انجام تعمیرات بیش از حد به سمت تعمیرات بهینه و موثر حرکت کنند.

نسل سوم نگهداری بر مبنای قابلیت اطمینان (RCM3) به عنوان نسخه تکامل یافته ای معرفی شده است که مفاهیم مدیریت ریسک را به صورت جدی تری وارد محاسبات می کند. رویکرد این نسخه به ریسک بسیار دقیق تر بوده و تمامی ابعاد احتمالی وقوع یک حادثه را در فرآیند تصمیم گیری لحاظ می نماید.

وظایف تیم مطالعه در این نسخه شامل بررسی های موشکافانه میدانی و تشکیل جلسات تخصصی با حضور افراد خبره از بخش های مختلف است. افراد توصیه شده برای ارزیابی شامل اپراتورهای باتجربه و مهندسان تعمیرات هستند که شناخت کاملی از رفتارهای واقعی تجهیز در سایت دارند.

پیش نیازهای اجرای این متدولوژی شامل وجود استانداردهای مرتبط و داده های صحیح از سوابق تعمیراتی و عملیاتی دستگاه ها می باشد. رعایت این استانداردها تضمین می کند که خروجی های آنالیز قابل اعتماد بوده و می توانند به عنوان نقشه راه واحد فنی مورد استفاده قرار گیرند.

تغییرات اساسی که این استراتژی در حوزه نگهداری ایجاد می کند باعث می شود تا فرهنگ سازمانی از حالت واکنشی به حالت پیش کنش تغییر یابد. با پیاده سازی این روش دیگر نیازی به حدس و گمان در مورد زمان سرویس تجهیزات نیست و همه امور بر اساس شواهد فنی پیش می رود.

مزایای این رویکرد شامل افزایش دسترسی پذیری تجهیزات و کاهش چشمگیر هزینه های غیرضروری در زنجیره تامین قطعات یدکی است. همچنین بهبود ایمنی کارکنان و کاهش حوادث ناگوار در محیط کار از دیگر دستاوردهای مستقیم اجرای صحیح این برنامه ریزی است.

از سوی دیگر معایب این روش می تواند شامل نیاز به زمان زیاد برای تحلیل های اولیه و ضرورت آموزش های تخصصی برای پرسنل باشد. در صورتی که تحلیل ها به درستی انجام نشود ممکن است حجم مستندات تولید شده باعث سردرگمی تیم های اجرایی گردد.

در نهایت مقایسه این متد با نگهداری و تعمیرات بهره ور فراگیر (TPM) نشان می دهد که هر دو به دنبال بهره وری هستند اما روش های متفاوتی دارند. در حالی که یکی بر مشارکت همگانی تاکید دارد نگهداری بر مبنای قابلیت اطمینان بر تحلیل های مهندسی عمیق برای یافتن بهترین استراتژی تمرکز می کند.