دانلود پاورپوینت ppt طراحی سیستم‌های تهویه کمیاب و عالی

در مبحث طراحی سیستم‌های تهویه، تهویه به عنوان فرآیندی اساسی در ایجاد محیطی سالم و مطبوع مطرح می‌شود. هدف اصلی تهویه، تامین هوای تازه و خروج هوای آلوده و نامطبوع از فضا است. این فرآیند نه تنها به بهبود کیفیت هوا کمک می‌کند، بلکه در کنترل دما و رطوبت نیز نقش بسزایی دارد.

تهویه طبیعی، روشی ساده و کم‌هزینه برای تامین هوای تازه است. این روش به ویژه در ساختمان‌هایی که به درستی طراحی شده‌اند و دارای بازشوهای مناسب هستند، کارآمد است.

تهویه مکانیکی، در شرایطی که تهویه طبیعی کافی نیست یا امکان‌پذیر نیست، به کار می‌رود. این روش امکان کنترل دقیق‌تر جریان هوا و فیلتر کردن آلاینده‌ها را فراهم می‌کند.

شیوه‌های استفاده از طراحی سیستم‌های تهویه با فشار منفی، یکی از روش‌های متداول در تهویه مکانیکی است. در این روش، فشار هوا در داخل فضا کمتر از فشار هوای بیرون نگه داشته می‌شود، که باعث ورود هوای تازه از طریق درزها و شکاف‌ها می‌شود.

طراحی سیستم‌های تهویه با فشار منفی، از سه مکانیسم تهویه استفاده می‌کنند: مکش هوا از طریق فن‌ها، ایجاد اختلاف فشار و جریان هوا از مناطق با فشار بالاتر به مناطق با فشار پایین‌تر. تهویه حداقلی، به حداقل میزان هوای تازه‌ای که برای حفظ کیفیت هوای مناسب در فضا مورد نیاز است، اشاره دارد. این میزان بسته به نوع کاربری فضا و استانداردهای مربوطه تعیین می‌شود.

برخی از نکات مهم در طراحی تهویه حداقلی شامل محاسبه دقیق حجم فضا، تعیین میزان تولید آلاینده‌ها و انتخاب فن‌های مناسب با ظرفیت کافی است. دریچه‌های ورودی هوا باید به گونه‌ای تنظیم شوند که جریان هوا به طور یکنواخت در سراسر فضا توزیع شود و از ایجاد نقاط مرده جلوگیری شود.

طراحی تهویه حداقلی، نیازمند در نظر گرفتن عوامل مختلفی مانند شرایط آب و هوایی، نوع کاربری فضا و تعداد افراد حاضر در آن است. سیستم تهویه حداقلی در دو مرحله محاسبه می‌شود: ابتدا میزان هوای مورد نیاز برای تامین اکسیژن و حذف آلاینده‌ها تعیین می‌شود، و سپس فن‌های مناسب با ظرفیت کافی انتخاب می‌شوند.

روش ساده‌تر برای محاسبه تهویه حداقلی، استفاده از جداول و نمودارهایی است که بر اساس نوع کاربری فضا و تعداد افراد حاضر در آن، میزان هوای مورد نیاز را تخمین می‌زنند. موثرترین راه برای انجام تهویه حداقلی، استفاده از جریان عرضی سیستم تهویه با فشار منفی است، که در آن هوا از یک طرف فضا وارد شده و از طرف دیگر خارج می‌شود، و به این ترتیب تمام فضا به طور یکنواخت تهویه می‌شود.

مسیر هدایت هوا به سمت زیر تاج سالن، باید به گونه‌ای طراحی شود که هوا به طور کامل در تمام نقاط فضا جریان داشته باشد و از ایجاد نقاط مرده جلوگیری شود. ورودی‌ها (Inlets)، نقش مهمی در توزیع مناسب هوا در فضا ایفا می‌کنند. این ورودی‌ها باید به گونه‌ای طراحی شوند که هوا به طور یکنواخت و با سرعت مناسب وارد فضا شود.

تهویه انتقالی، نوعی تهویه است که در آن هوا به صورت افقی در فضا جریان می‌یابد. این روش به ویژه در فضاهایی که دارای سقف بلند هستند، کارآمد است. تهویه تونلی، روشی است که در آن هوا با سرعت بالا از طریق تونل‌هایی در زیر ساختمان جریان می‌یابد. این روش به ویژه در مناطق گرم و خشک که نیاز به خنک کردن سریع هوا وجود دارد، کاربرد دارد.

محاسبه نیاز هوا در تهویه تونلی، نیازمند در نظر گرفتن عواملی مانند حجم ساختمان، سرعت باد و دمای هوا است. طراحی سطح بالشتک، یکی از عوامل مهم در تهویه مطبوع است. سطح بالشتک باید به گونه‌ای باشد که هوا به طور یکنواخت در سراسر فضا توزیع شود.

سرعت هوا در ورودی، با توجه به عرض سالن مشخص می‌شود. سرعت مناسب هوا باعث می‌شود که هوا به طور کامل در فضا جریان داشته باشد و از ایجاد نقاط مرده جلوگیری شود. سطح بالشتک تخییری، نوعی بالشتک است که می‌تواند میزان جریان هوا را تنظیم کند. این نوع بالشتک به ویژه در شرایطی که نیاز به تغییر میزان تهویه وجود دارد، کاربرد دارد.

سطح بالشتک تبخیری، نوعی بالشتک است که با استفاده از تبخیر آب، هوا را خنک می‌کند. این نوع بالشتک به ویژه در مناطق گرم و خشک کاربرد دارد. چند نکته مهم در راه‌اندازی خنک‌کننده تبخیری شامل اطمینان از تامین آب کافی، تمیز نگه داشتن فیلترها و تنظیم مناسب سرعت فن است.